خون می‌چکد در این شهر
شهری در آیینِ قهر
کفتارِ پیرِ ظالم
….غرق است به قعر در این بحر

گفتش آن زنجیر، خوشا بیداری
گفتمش هر روز و هر شب، آری
گر ز یادِ زنده‌ی او عار داری
شرمِ تو گر مرده‌اش را یاد آری

برابر شد بَر آن میزان، بَرِ مهر و بَرِ این ماه
بتابید نور و روشن شد، چو آن ساره، به هر سو راه
رسید نوبت به سی لحنی، به یک بعد از دو دَه باره
بگو با من به یاد داری تو آن آهنگ زِ گهواره
به مهر روزی و مهر ماهی، چو خورشیدی که برخیزی
….خزانی نو به رقص آید، در این نوروزِ پاییزی

به چه می‌اندیشی؟
به سَبُک‌باریِ دریا با غزل‌بازیِ موج
یا به بُردباریِ ساحل در فرود، در پسِ اوج؟

به چه می‌اندیشی؟
به زُمرّدیِ این آب، نزدیک و حدود
…. یا به چند رنگیِ دریا، در افق، همچو یاقوتی کبود؟

یکی بود، یکی نبود
غیر از سکه چیزی نبود
سکه زَن را فَن بود
….ارزشش نقره ولی آن سکه را آهن بود

گفتی زِ شراره‌های شعرِ من، چو شمع آب شدی
گفتم که چو تشنه‌ای به نوش‌آبِ تو در نیستی‌ام هست شدم

گفتی که به یادِ من تو در خواب چه مهتابی و بی‌تاب شدی
….گفتم که تو می‌دانی در آن خواب، به سَر و صورت و مویَت همچو لمس، دست شدم

عِین اَم و باز می‌شوم، شین زِ شراب می‌چِشَم
قاف و نشانه می‌روم، عشق و به ناز می‌کِشَم

واژه رو ساز می‌کنم، ساز و نواز می‌شوم
….پرده زِ گوشه می‌دَرَم، شعرِ هَراز می‌زنم

لحظه‌ها آبی بود
شب چه مهتابی بود
درمیانِ بسترِ شعرِ عِشا
….بینِ واژه‌ها بوسه عشق بازی بود

شُکرِ یزدان را که گشتیم بارِ دیگر گردِ شمس
تا چو هر سین آن ضیافت را به هفت پرتو شویم
چون شکوفه در بهاران، پیله را پروانگی
باشد ای ایزد که روزی همچو نوروز بر زمین ما نو شویم

من زِ خود گمشده و بی خبرم
بَس تو را می‌خوانم، تو مَرا پیدایی
به چه شور و چه شکوهی در تو پنهان شَوَم
….که تو هم شوریده و هم شیدایی

من خُمارِ شب و شعر و شمعِ هر خلوتِ خویشَم
تو به چشمانِ بُلور و به دو صد حلقه‌ی نور می‌نازی

در پِیِ  مصرعِ  آخر به طلوع پرده بَر اُفتاد، دیدم که تویی
تو که نارام بر این صحنه‌‌ی دل، شکوهانه به شور می‌تازی

نازِ شَستِ تو که مستِ مِهریم و مستِ گنج نَه
کشیدیم پای زِ هر معرکه پَس، اما زِ دستِ رَنج نه
پُر کُن این پیمانه را ساقی که ما دلداده‌ایم
گرچه بَر ما چون همیشه آن دو دوتا چار اَست و پنج نه

در میانِ شهرِ ما قلعه‌ای کهنه به شب منسوب بود
رو به میدانی بزرگ، گوشه‌ای را پنجره از چوب بود

قلعه پُر بود از پرنده، مادِه، نَر، خوش بال و پَر
….مُرغِ ما محبوبِ مَه اما به شَه مغضوب بود

تو اِی دستِ تقدیر، قلم دارِ حق
به پاسِ دَواتِ دِل نا‌‌چَلیپا نشو
به چشمِ همه در اوجِ بیگانگی
….تو پنهان بمان و هویدا نشو

در همان لحظه که بر پرده‌ای پایان شدم
باز تو را دیدم و با پرتو‌ اَت آغاز شدم

این سرآغازِ من و قصه‌ی ما هر چه که بود
….شاه بیتِ غزل بود و بِسان شعرِ هم‌آواز شدم

هر غروبی است طلوع بر دیگری
این بُوَد رازِ جهانِ کُرَوی
گَر تو خواهی جاوِدانِ روشنی
رمز بِباشد راهِ مِهر را پِیرَوی

برای این مهاجر مرغِ هم شیدا، تو جُفتِ جان و تَن شو
به نامِ عشقِ ناپیدا، تو آغوشی بِگُشای و برای من وطن شو

به یاد آر آن روز، من و تو ما شدیم
ژیان را به زن، زن به ژینا شدیم

به نامی که جای داد دریا به یک قطره ای
.....همه قطره قطره به یکباره دریا شدیم

هر چه باشم بی وفایش نیستم
پای حق ایستاد و پایَش می ایستم

زَر محبت میکند بی چشم داشت
زَرگر آن بودش که او را چشم داشت