آینه ی تو

تا مَرد سخن نگفته باشد
عیب و هنرش نهفته باشد
عیب و هنری نیست که من نگفته باشم
در آینه ی توست که من نَمُرده باشم

Previous
Previous

دو صد شوی

Next
Next

سنگ کاغذ قیچی